Był czwartym z sześciorga dzieci Anieli i Janusza Dzierżawskich, nauczycieli szkół rolniczych. Dzieciństwo spędził w Cieszynie, tu też rozpoczął edukację. Od 1960 mieszkał w Brwinowie pod Warszawą, tu zdał maturę w miejscowym Liceum Ogólnokształcącym.

Studiował na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej, który ukończył w 1971. Zaraz po dyplomie ze specjalnością „Mosty i budowle podziemne rozpoczął pracę w przedsiębiorstwie Hydrobudowa 6. Jako młody inżynier budował odcinek Trasy Łazienkowskiej przy jej skrzyżowaniu z Marszałkowską, tunel i przejście podziemne pod ulicą Waryńskiego, mury oporowe na odcinku Aleja Niepodległości – Plac na Rozdrożu, a w latach 1974 - 1975 kierował budową północnego odcinka Wisłostrady, a następnie budował przepompownię ścieków na Żeraniu (opis tej ostatniej pracy zamieścił w Przeglądzie Budowlanym, nr 7 z 1978 r.).

W 1975 ożenił się z Grażyną Budzałek, a w 1976 i 1977 przyszli na świat dwaj jego synowie – Lech i Krzysztof. W 1976 roku wyjechał do Nadola, gdzie kierował budową górnego zbiornika komory wlotowej i kanału odpływowego Elektrowni Szczytowo-Pompowej „Żarnowiec”. Od samego początku, jeszcze na Wybrzeżu, zaangażował się w ruch "Solidarności". Po wprowadzeniu stanu wojennego działał w jej tajnych strukturach. W 1982 roku wrócił do Warszawy. Otrzymał wówczas propozycję wyjazdu na prowadzoną przez Budimex budowę w Abu Graib. Po rekonesansie na miejscu zrezygnował z intratnego kontraktu, nie widząc możliwości sprowadzenia do Iraku rodziny. Kiedy w Warszawie rozpoczęto przygotowania do budowy metra, został kierownikiem zespołu specjalistów. Zrażony jednak narastającą biurokracją i pogarszającymi się warunkami funkcjonowania w gospodarce państwowej, w 1986 założył własną, prywatną firmę budowlaną.